“Terrorismo de Estado: dícese de la utilización, por parte de un Gobierno, de métodos ilegítimos orientados a inducir el miedo en una población civil determinada para alcanzar sus objetivos sociales, políticos o militares.”

Urtarrilaren 17an Urbinan pairatutako zigor kolektiboan ez zen hildakorik suertatu baina gerta zitekeen. Urbina eta inguruko herritarrei gure elkartasuna azaldu eta nekazariei lapurtutako lurrak sinbolikoki “berreskuratzeko” asmoz bertaratu ginenoi emandako jipoiaren helburua garbia da:
errepresio basatiaren bidez AHTren kontra gaudenok izutzea. Baina ez dutela lortu agerikoa da.
Bestela, zela uler daitezke metro gutxira bizkarrera eta kokotera jaurtitako pilotakadak, zaurituen pila eta ospitaleratuak, amamei esandako irainak, etxe barrura sartu eta umea bakarrik lagata bere aita kalera atera eta egurtzea, Eibar-Gasteiz autopistaren zubi azpiko “paseilloa”, atxilotuoi emandako tratu umiliagarria, kolpe eta identifikazio kontaezinak…

Guardia Zibilaren kontrolak pasa ondoren manifestaziora ailegatu ginen milaka lagunok pozik geunden eguzki epeletan bildutako jendetza ikusita. Eguerdi eder hartan zeinek pentsa zezakeen eguzkia ez zela izango berotuko gintuen bakarra?
Ekitaldi xumea bukatu zenean ehunka parte-hartzaile AHTren plataformarantz abiatu ginen eserialdi baketsu bat egiteko intentzioarekin. Ustekabean harrapatu genituen ertzainak. “Herriak bizirik, AHTrik ez” aldarrikatzen eta banderolak eskuan hartuta lubetara gerturatu zirenen kontra pilotak botatzeari ekin zioten. Batzuk goraino heltzea lortu genuen, batzuk, hogeiren bat lagun-edo bertan eseri ziren, taldean eta estu estu.
Polizia batzuk harrika eta pilotakadaz eraso egin zieten gerturatzen ari zirenei, baita eserita zeudenei ere. Land-Rover bat abiadura itzelean abiatu zen lurrean jarrita zegoen talderantz, azken momentuan metro eskasera zetorrenean gazteak alde banatara salto egin zuten. Ia ia zapaldu egin zituen. Beldurra sentitu nuen, baita orduantxe konprenitu ere edozer gauza egingo zutela gu handik botatzeko. Animalia basatiak balira bezala kotxetik irten eta ostiaka hasi ziren oraindik bertan geratzen ziren ausartekin (aupa zuek!!). Bihozgabekeria. Basakeria… Zela jo liteke horrelako amorruarekin bake bakean dagoena? Ikaragarria… Hau irakurtzen zauden horri esan behar dizut idazteari utzi egin behar izan diodala…

Polizia bat atzetik segika zetorrela nik ere korrika bizian salto egin nuen aldapan behera, harri artean, ez dakit nola baina jausi gabe lortu nuen beheraino iristea. Tiro hotsa etengabea.
Behean nengoela Julio ikusi nuen, goiko partean lurrean etzanda, burua besoekin babestuta, eta ertzainen egurra jasaten. Jipoiketa gerarazteko asmoarekin gora ekin nion, garrasi egin nion poliziari, kabo bat, zoratuta zirudien, ez joteko gehiago. Hain gogor ematen zion borra apurtu egin zitzaiola eta nire paretik egan pasatu zela. Azkenean lortu nuen berarengana ailegatzea, eta nirekin batera gutako beste bat edo bi, poliziak matrailakoa eman zidan handik bialdu nahian. Handik gutxira Julio atxilotu eta eraman zuen baina furgonetan sartu beharrean aurreko parrilan kateatu zuen. Nirekin gauza bera egin zuen.

Norma de las Fuerzas de Seguridad del Estado sobre el uso de pelotas de goma: ningún agente puede disparar su arma a menos de 30 metros de su objetivo, y siempre a las extremidades inferiores.

Eta talaia paregabe hartatik ikusi eta entzun genuen Urbinako gertakarien hurrengo saioa: guri bioi babesa erakusteko eta Amalurraren alde egiteko jendearen erresistentzia soroan, poliziak pilotarik gabe geratzea (zentzu guztietan), goraino iristen ziren harri bakanak, helikopteroaren hegalaldi arriskutsuak, errefortzuen etorrera, “identificar a todo el mundo” agindua irratitik… eta zela borrero andana izugarri bat AHTren plataformatik jaisten zen jendeari tiro egiten, danba, danba, danba, danba, etengabe, danba, danba… eta zela euren progresoaren sinbolo ikutuezinaren den porlanezko bihotzeraino heldu eta EZETZ esatea ausartu zirenak eraman zituzten Eibar-Gasteiz autopista zubipeko segadarantz, eskapabiderik gabe.

Julio eta biok kotxe baten sartu gintuzten. Zubipetik pasatzean ikusi genituen errepresio bortitzaren aztarnak, neska bat negarrez besoari heltzen, mutilak lurrean etzanda, bat errenka, beste hiruzpalau gazte furgona ondoan eta franko polizia. Hasi nintzen imaginatzen gertatutakoa baina biharamunera arte ez nintzen jabetu jazotako bortizkeriaz, beste lagun atxilotuek, senitartekoek, lagunek eta Gasteizko epaitegira gerturatutakoek kontatu zidatenak eztarria korapilatu zidan.
Urbina inguruan letxera baten sartu eta segiduan ekarri zuten beltzen paretik pasatzean ehizatutako Pablorekin batera Lakuako komisaldegirantz joan ginen, eskuburdinak gogor estututa. Han gure gauza pertsonalak kendu, katxeatu, eskubideak irakurri eta azpiko eta manta bana eman zizkiguten.
Handik gutxira beste bostak heldu ziren, hauetako hiru (Christian, Ekaitz eta Ekiotz) anbulantzian euren zauriak artatu ostean ehizatuak eta beste biak (Aitor eta Imanol) “a dedo” aukeratuak. Esan behar dut, epaitegirako bidea hartu arte ez ginela ikusi ere egin baina gure arteko sostengua hunkigarria izan zela: “aupa peña! eutsi gogor!”, txistuak (Mikel Laboa txapeldun), abestiak, “urduri zeudek! gurea dek garaipena!”, “gelditu, gelditu, geldituko dugu!!!”…

Artículo 5 de la Declaración Universal de los Derechos Humanos: Nadie será sometido a torturas ni a penas o tratos crueles, inhumanos o degradantes.

50 ordu inguru inkomunikaturik eduki gintuzten eta kontuan hartzen badugu ez genuela konfidantzazko abokaturik eta gure familiekin gezurretan ibili zirela eta komisaldegitik bota egin zituztela, beldurrik gabe esan genezake “lege antiterrorista estalia” aplikatu zigutela.
Are gehiago, hirugarren egunean atxiloaldi arrunta (72 ordukoa gehienez) betetzear zegoenean gure kontrako akusazioa aldatzeak eta Madrileko Auzitegi Nazionalera eramateko ahaleginek garbiago uzten dute Balzaren asmo zikina. Turko-burutzat hartu eta espetxeratu nahi gintuzten euren esku artean daukaten negozio borobilena den AHTaren kontra egiten dugunok beldurtzeko.

Aberrazio juridikoa: zapatu eguerdian atxilotu ninduenak “desobedientzia y desórdenes” leporatu zidan, zapatu gabean “desordenes públicos” esan zidan ofizio abokatuak, astelehen goizean aldaketa zetorren “desordenes públicos en grado máximo”… eta astelehen arratsaldean epaileak “atentado a la autoridad” aipatu zuen. Ez da gutxi era baketsuan lurrean jartzeagatik, ez horixe.

Barruan emandako tratua umiliagarria izan zen oro har (salbuespenak salbuespen): hotza eta hezetasuna, komunera joatea oztopatu ziguten (gutako batek ziega bertan egin zituen bere beharrak ez baitzioten atea egun bat eta erdian zabaldu), janari eskasa eta enkaputxatuen aurrean (gutako beste batek gose greba egin zuen giro hau sahiestearren), argia piztuta gau eta egun, mehatxuak eta irainak, euskeraz hitz egiteko eskubidea ukatua izan zen (ertzain gehienak ez zekiten euzkeraz egiten eta, gainera, hainbatek mespretxu egiten zioten euren soldata ordaintzen dien herriaren hizkuntzari), fitxa poliziala egiteko mehatxuak (ADN proba egitera behartu zituzten batzuek; bestetik, gutako bik uko egin genion fitxari, ez baita derrigorrezkoa), presio psikologikoa.

Ospitalera joan ziren biak ez zuten ondoegi pasatu:
-atxiloketan sufritutako jipoiaren ondorioak aztertzeko erropa kendu behar zuenez medikuari ertzainak kontsultatik kanporarazteko eskatu ziola-eta, jo egin zuen ertzain batek;
-radiografia eskuak lotuta egin zioten eta txiza-proba egiteko pare-parean zeuden bi ertzainen trufak agoantatu behar izan zituen.

Urbinan edozer egiteko karta zuria zeukatela bazirudien, Lakuan, berriz, ez ziguten kolpatu. Izan ere, atxilotu gehienok ondo minduta genekarren gorputza. Kasu larrienak aipatzearren:
-Ekiotz: bi metro baino gutxiagotik jaurtitako pilotakada giltzurrunean.
-Ekaitz: ukabilkada eta ostiko bana begiondoan eta zaplasteko bat.
-Julio: dozenaka borrakada atxilotu aurretik eta belarrondoko bat.
-Christian: oso gertutik emandako pilotakada orkatilan.
-Imanol: hainbat borrakada.

Amaitzeko, une larri hauetan gurekin izan zaretenoi nire esker beroenak eman nahi dizkizuet.
Eskerrik asko, bihotzez.

Justo (Elgoibar)